kitaplar rahatsız

bilgisayar ve internetle haşir neşirliğin olması ve bunun artması neticesinde, kitaplık raflarında unutulmuş, zamanın geçerken bıraktığı tozlara mahkum edilmiş halde kitaplar. gözle bakılınca görülen kısmı bu sadece. kulağımızı, gönlümüzü yaklaştırıp dinlediğimizde de feryatlar, inlemeler, şikayetler var muhakkak.

imdi, bir bilinen yazarın bir güzel kitabıyım ben. sayfalarımda yazarımın harfleri, kelimeleri, cümleleri... yanlışsız, anlaşılır, en güzel haliyle dizilmek için cümleler, nasıl uğraşıldı harfler ve kelimeler üzerinde. araştırmalar, pes etmeye yaklaşmalar, umut tazelemeler, yorgunluklar, uykusuzluklar, çabalar, karmaşıklıklar, ışık, ilerlemeler, az kaldılar...
benim yazılış olayım bir tık kadar kolay mı sanırsın? bu kadar vefasız olmasaydı insan, böylesi tembelleştirilmiş, böylesi üşengeç...
ben bir kitabım. aslında ben beni yazanım. gel okuyarak benimle sohbet diye haykırıyorum. sen beni hiç duymuyorsun. inciniyorum, kırılıyorum. her gün umudum oluyor akşama kadar beni okuyabileceğine dair. uykuya geç dalıyorsun. belki okumak istersin diye bekliyorum. oysa sen gecenin karanlığında ışık saçan bir kitap istiyorsun. ah ne kadar kolaycısın. bir düşünsen benim cümlelerimin ifade ettikleri ışık saçar sana...
kokumu hatırlıyor musun? bazen sayfalarımı hızlıca çevirip yayılan kokuyu içine çekerek huzur bulurdun. içine sindirirdin beni okuyarak koklayarak. özlüyorum... bilgisayarlar ve internetin kokusu da yok farkında değil misin?
bir kitaba dokununca ne hissederdin? bilgisayar ekranına dokunduğunda ne oluyor, sadece parmak izi. dokunarak oku beni.

bu inceden feryat belki seni bana geri gönderir. dokunursun, koklarsın sonra dayanamaz okursun. hadi çevir sayfalarımı...